background

A.Vogel Plantenecyclopedie

Sepia officinalis L.

Gewone Inktvis

Geschiedenis

sepia officinalis - gewone inktvis

De inktvis en zijn onderdelen worden van oudsher voor de meest uiteenlopende zaken gebruikt. Het vlees (calamari) en de eieren zijn zeer populair als voeding. Het gedroogde secreet uit de inktklier wordt in de schilderkunst zeer gewaardeerd als aquarelverf, sepia-inkt en -tekeninkt. Hierbij maakt men onderscheid tussen natuurlijke sepia (Sepia vera) en de met kraplak (von Rubia tinctoria) roodachtig geverfde of met chemische omber gekleurde sepia. Volgens Soranus werd sepia-inkt vroeger ook tegen haaruitval gebruikt.
Ook het witte rugschild van de inktvis (Ossa sepia) wordt gebruikt. Zachte schilden (marina) van dode dieren worden in de geneeskunde als botopbouwend middel en in de volksgeneeskunde als koorts- en maagmiddel gebruikt. De schilden worden verder toegepast als toevoeging aan tandpoeder, als polijstmiddel voor hout en voor het slijpen van de snavel van vogels die als huisdier gehouden worden. De harde schilden (pescheria), die uit levende dieren gewonnen worden, worden gebruikt voor het produceren van gietvormen voor goud.

Zoölogische kenmerken

De inktvis is een weekdier met een plat, ovaal, door een vin omgeven lichaam van 35–40 cm lengte. Het binnenste schild, het sepiabeen, heeft de vorm van een langgerekte, tot 25 cm lange plaat. De inktvis heeft relatief korte grijparmen en twee lange tentakels, waarvan het uiteinde bezet is met zuignappen. De ogen zijn buitensporig groot, expressief en hoog ontwikkeld. Interessant is de zeer veranderlijke, levendige en mooie kleuring van het dier. Deze kleuring kan zich volledig aan de omgeving aanpassen. In rusttoestand is de rug bruingeel, het gebied rond de ogen blauwig, de tentakels groenachtig en de vin violet.
De inktvis beweegt achterwaarts door het uitpersen van water uit de mantelholte. Aan de achterkant van de ingewandenzak zit de ongewoon grote inktbuidel, die tegelijkertijd klier en opslagorgaan is. Hij is met bruin, ondoorzichtig vocht gevuld. Bij dreigend gevaar verandert de kleuring van het hele dier en verschijnen er vlekken met de meest uiteenlopende kleuren. Vervolgens leegt hij zijn inktzak en hult zich in een donkere wolk om zich door vluchten te ontdoen van zijn achtervolger.
Inktvissen hebben gescheiden geslachten en planten zich voort door eieren ("zeedruiven"), die op rotsen op de bodem van de zee neergelegd worden en zeer dooierrijk zijn.

Vindplaats

De inktvis is inheems in het kustwater van de Middellanse Zee en in het bijzonder de Adriatische Zee. Hij komt ook voor in de Atlantische en Stille Oceaan. Hij prefereert relatief ondiep water met modderige of zanderige grond. Het sepiabeen, het ovale binnenste schild van dode dieren, wordt vaak als strandgoed gevonden.

Verwerking

A.Vogel gebruikt de volgens het actuele HAB uit het gedroogde secreet van de inktklier vervaardigde homeopatiche verdunning.


Latijnse naam

Sepia officinalis

Officiële naam

Sepia

Familie

Sepiidae

Inktvissen

Synoniemen

Belosepia sepioides

Voltz.

Eusepia Naef

Hoe zit dat...?

Waarom ontstaan de beste ideeën onder de douche?
’s Morgens sta je op, je neemt een douche en … ineens bedenk je de oplossing voor het probleem waar je gisteren de hele dag over zat te piekeren! Waarom juist op dat moment?

Lees hier waarom!
Gratis Cinuforce neusspray (t.w.v. € 7,97) bij bestelling > € 20

Ontvang elke maand van A.Vogel tips voor een gezonde lifestyle.

tip

Ontvang maandelijks handige tips en weetjes over gezondheid en lifestyle.

Schrijf je nu in >