“Dans alsof er geen morgen is” - Interview Nancy Euverink

Spieren en gewrichten

Krista van der Horst

Krista van der Horst
WhatsApp je vraag

Het is alweer twintig jaar geleden, maar Nancy Euverink kan zich het bezoek aan de specialist nog heel goed herinneren. “De reumatologe zei: Je bent danseres? Vergeet het dan maar.” Maar Nancy is eigenwijs. Mensen om haar heen vragen: Wat nu? Ga je je laten omscholen? Een andere baan zoeken? “Dat zien we dan wel weer, dacht ik,” memoreert de danseres. “Eerst beter worden. Alles heeft zijn tijd en zijn plek nodig.”

reuma-1-magazine-dans-alsof-er-geen-morgen-is-nancy-beuverink-609

Diezelfde instelling heeft de danseres naar de nationale top gebracht. Ze is nog maar een klein meisje als haar moeder erop aanstuurt op ballet te gaan. “Mijn moeder vond mijn houding niet goed,” herinnert Nancy zich. “Zij had zelf altijd aan ballet gedaan en ze vermoedde dat het mijn gespannen schouders wat losser zou maken. Ik vond het meteen hartstikke leuk.”
Na een paar jaar stapt Nancy over naar een andere balletschool. De docente daar is wel benieuwd wat voor vlees ze in de kuip heeft. Dus besluit ze het hele klasje mee te nemen naar een auditie van het Koninklijk Conservatorium (KC). Nancy: “Met onze elf jaar waren we  eigenlijk al te oud. De meeste kinderen auditeren als ze zeven of acht zijn. We zijn met zijn allen naar Goor gegaan, waar een delegatie van het KC ons heeft bekeken. Na een week hoorde ik dat ik voor een tweede auditie mocht komen. Enige tijd later kreeg ik bericht dat ik was aangenomen.”

Focus op het dansen

De toelating tot de dansvakopleiding heeft nogal wat consequenties. Nancy moet bijvoorbeeld naar Den Haag om de opleiding te kunnen volgen, een kleine tweehonderd kilometer van haar woonplaats Hengelo in Overijssel. Toch is de beslissing snel genomen. “Mijn ouders zeiden: Dit is een kans. Pak hem. Als het niet bevalt, kom je gewoon weer terug.” En zo belandt de danseres op de eerste dag van het nieuwe schooljaar in de trein van Hengelo naar Den Haag. Door de week verblijft ze bij een gastgezin. Nancy is dan twaalf jaar.

De droom professioneel danseres te worden komt daarmee dichterbij. In de jaren die volgen piekert Nancy Euverink er geen moment over of het wel haalbaar is. “Als je je ermee bezighoudt of iets wel of niet gaat lukken dan houd je er rekening mee dat je ook kunt falen. Voor mij werkt dat niet. Ik heb me altijd alleen gefocust op het dansen zelf.”

Het is wel even wennen in de grote stad. Sommige meisjes plagen Nancy met haar dialect. De danseres heeft er zelf wat moeite mee dat ze niet langer de beste van de klas is. En natuurlijk moet ze wennen aan het regime op de academie. Ze heeft een dipje in het derde jaar, maar na de overplaatsing naar een andere klas ontwikkelt ze zich beter dan ooit. In haar examenjaar krijgt ze de kans mee te doen aan de Prix de Lausanne. Nancy vertelt: “De docent had eerst een ander meisje op het oog. Dat prikkelde me. Ik dacht: Ik wil die aandacht ook! Drie maanden voor de competitie vroeg zij me of ik ook interesse had om mee te doen. Nou en of! De competitie bestond uit een paar lessen waaruit steeds een aantal dansers werd geselecteerd. Voor ik het wist stond ik in de halve finale en werd ik uitgekozen voor de finale. Ik moet eerlijk zeggen dat die competitie niet het beste in mij naar boven bracht. Ik vond het onprettig dat meisjes die niet door gingen ineens niet meer met me wilden praten. Ze zeiden zelfs geen gedag meer. Dat begreep ik niet. Bovendien werd de competitie uitgezonden op de Zwitserse tv. Het commentaar kwam van de directrice van de Parijse opera. Zij vond mij helemaal niks en zei dat ook op televisie. Toen ik dat later terug hoorde, werd ik daar best onzeker van. Tegelijk had ik het gevoel: Ik zal ze eens wat laten zien.

“Toen ik na een omzwerving via het Boston Ballet 2 bij het  Nederlands Danstheater kwam, lag ik opnieuw onder een vergrootglas. Ik begon bij NDT2. Na een jaar mocht ik wat meer dansen en weer een jaar later werd bekeken of ik in NDT1 zou passen. Dat was een spannende periode. Wat vindt Jirí Kylián, de artistiek directeur van NDT, van je? Wanneer praat hij met je? Ik herinner me de balletles waarin iedereen er een voor een werd uitgepikt. Ik was als laatste aan de beurt. Ik had iedereen al naar binnen zien gaan en weer naar buiten zien komen. Sommigen met een brede lach, anderen met een betraand gezicht. Jirí zei tegen mij: Ik wil je graag een contract aanbieden, maar ik wil wel dat je sneller leert bewegen. Ik wist niet precies wat hij bedoelde maar ik beloofde dat ik dat zou doen. Ik mocht toen meteen in maart beginnen en later mee op tournee met NDT1. Ik had niet veel op het toneel gedanst, maar toen het nieuwe seizoen in augustus begon, was ik al aardig gewend aan de groep en de manier van werken.”
Nancy groeit uit tot een van de toonaangevende ballerina’s van NDT. Ze krijgt   belangrijke rollen in werken van choreografen als Jirí Kylián, Mats Ek, William Forsythe, Ohad Naharin en Léon Lightfoot (Sol Léon en Paul Lightfoot, red.).

reuma-3-magazine-dans-alsof-er-geen-morgen-is-nancy-beuverink-609

Anders eten en bewegen

En dan is er ineens die rare dag. Nancy Euverink, 26 jaar, wordt wakker en kan haar dekbed niet van zich afslaan. Alles doet haar pijn. Lopen lukt nog wel, maar betrekkelijk eenvoudige zaken als sokken aantrekken of een boterham snijden krijgt de danseres niet voor elkaar. De diagnose komt hard aan: reumatoïde artritis.

“De reumatologe gaf me het advies rust te nemen. Ik heb zes maanden niets gedaan, maar het voelde niet goed. Na verloop van tijd ben ik weer gaan fietsen en daarna ben ik weer met simpele balletoefeningen begonnen. Op mijn manier. Gaandeweg realiseerde ik me dat blijven bewegen juist beter voor me was.
De deskundigen zijn inmiddels ook tot dat inzicht gekomen. Tegenwoordig luidt het advies dan ook: blijf bewegen. Na een tijdje dacht ik, als er iets mis kan gaan met je immuunsysteem dan kan je dat waarschijnlijk ook weer bijstellen. In die periode had ik door buikgriep niet kunnen eten en wat ik at kwam er direct weer uit. Gek genoeg merkte ik dat mijn gewrichten daar goed op reageerden. Toen realiseerde ik me: wat je eet heeft effect op het ontstekingsproces. Ik heb me daarop verdiept in mijn eetpatroon en ben gestopt met het eten en drinken van melkproducten. Ik stopte onder andere ook  met suiker, pasta en witte rijst. Ik nam alleen maar zuiver eten. Ik vond het best moeilijk. Zeker als we op tournee gingen. Als we dan in een restaurant zaten was het lastig iets te kiezen dat in mijn dieet paste. Frustrerend, maar het deed mijn lichaam wel goed. Pas na een jaar of twee heb ik weer eens een plakje kaas gepakt. Dat had geen negatieve gevolgen.”

In een later stadium ontdekte Nancy de heilzame werking van de Chinese bewegingsleer Qigong. “De gedachte achter Qigong spreekt me aan. In China bestaat het Chi Neng instituut. Mensen die daar naartoe gaan worden geen patiënt genoemd, maar leerling. Het gaat om eenvoudige bewegingen die te maken hebben met visualisatie. Als je reuma hebt dan moet je blijven bewegen, maar je moet er wel goed op letten dat je niets forceert. Dat kan goed met Qigong. Je moet je eigen grenzen ontdekken. Als een lange wandeling teveel is, begin dan met een blokje om het huis. Is een boodschappentas te zwaar, misschien gaat het dan beter met een rugzak. Zoek iets wat bij je past.”

Geen special treatment

Nancy vertelt verder: “Op een gegeven moment kreeg ik last van mijn heup. Mijn reumatologe zei opnieuw dat mijn danscarrière voorbij was. Toen ben ik voor een second opinion naar Leiden gegaan. Daar zeiden ze: Als het aan het einde van de dag niet slechter voelt dan aan het begin, dan kun je gewoon doorgaan. Dat heb ik gedaan en ik heb er geen spijt van gehad.
Wat me natuurlijk ook heeft geholpen is de steun van de artistieke leiding van NDT, Jirí Kylián en Glenn Edgerton. Lukt dit niet? Dan proberen we dat. Nee, ik had geen haast om op mijn oude niveau terug te komen. Een vriend had me gezegd: Het is niet makkelijk, maar geef jezelf twee jaar. Toen ik besloot mezelf eerst de tijd gunnen om aan te sterken en de paniekreacties van mensen om me heen te negeren, kreeg ik een bepaalde rust. Dat deed me goed. Na twee jaar kon ik weer dansen, maar in het begin wel selectief. Ik had wel het gevoel dat ik niet altijd die danser met een special treatment wilde zijn. Als ik niet meer normaal mee had kunnen draaien dan had ik daar niet mee kunnen leven. Gelukkig was dat uiteindelijk niet aan de orde.”

Hoezeer er wordt meegedacht met de situatie van Nancy Euverink blijkt wel uit het feit dat choreografenechtpaar Léon Lightfoot een dans maakt voor haar. Nancy: “Sol en Paul vertelden me dat ze mijn fragiliteit goed konden gebruiken. Dat was heel speciaal. Door dat soort dingen voel je je steeds beter. Het is mooi dat er zo veel begrip en ondersteuning was bij NDT. Als je een ziekte hebt kun je je namelijk heel geïsoleerd voelen. Mensen begrijpen nu eenmaal niet altijd wat er aan de hand is. Soms zeiden collega’s: Doe dan gewoon zó. Maar ik kón helemaal niet zó.”

Uit het stramien

Na die eerste keer krijgt Nancy geen reuma-aanval meer. “Maar,” zo realiseert ze zich “het is nooit weg. De reuma is in rust maar zou zo weer de kop op kunnen steken. Daarom doe ik mijn best gezond te blijven.”
Als de danseres in 2007 besluit te stoppen is dat niet vanwege de reuma. “Ik was nooit geblesseerd. Mijn lichaam had het nog wel aangekund maar ik wilde een ander leven. Ik wilde uit het stramien en ik wilde meer tijd met mijn partner (choreograaf Jorma Elo, red.) doorbrengen.”

Tussen 2007 en 2011 leidt Nancy een ‘gypsy bestaan’. “Met mijn man ben ik in Amerika, Zwitserland en Georgië geweest. Maar ik ben ook alleen de wereld over gegaan om balletten van Jirí Kylián in te studeren. Dat was een heel mooi leven. Het is leuk om je kennis over te brengen en het was een mooie overgang. Ik was nog altijd actief in de studio omdat je toch ook dingen voor moet kunnen doen. Het was een levensstijl die bij me paste, voor een tijd. Toen ik terugkwam in Nederland werd ik directeur van de dansvakopleiding van het Koninklijk Conservatorium.”

Alle dromen uitgekomen

Het is een betrekkelijk kort huwelijk. Nancy geniet van het werken met de leerlingen maar heeft moeite met de vergaderingen en de administratie. In 2014 keert ze daarom weer terug naar het NDT waar zij assistent artistiek leider van NDT2 wordt. NDT2 is een gevarieerde groep, met dansers tussen de 18 en 24 jaar. Wat probeert Nancy de dansers bij te brengen?
“Ik zeg altijd: Dans elke dag alsof er geen morgen is. Ik vind het spannend als dansers zich helemaal geven. Talent is belangrijk, maar drive ook. Hoe kan je iemand prikkelen? Of ik streng ben? Nee, dat werkt niet bij deze mensen. Ik vraag wel veel van ze. Ik verwacht dat ze er 24/7 voor gaan, dat ze zelf initiatief nemen en ook luisteren als er iets tegen een ander wordt gezegd. Daar leer je namelijk ook van.”

Zo blijft alles in de omgeving van Nancy Euverink in beweging. Zijzelf ook, letterlijk en figuurlijk, want ambities zijn er volop. “Ik zou artistiek leider willen worden van een dansgezelschap en jonge mensen willen blijven inspireren. Tot nu toe zijn al mijn balletdromen uitgekomen. Ik ben overal geweest en ik heb alles gedanst wat ik maar wilde. Ik fantaseerde ooit dat Jirí Kylián een pas de deux voor mij maakte. Dat gebeurde daadwerkelijk toen ik 21 was! Ik heb het altijd heerlijk gevonden om op het podium te staan en mensen een fijne avond te bezorgen.”

Reuma & Voeding: etenswaardigheden

Meer weten over reuma? Lees onze reuma-special!

Blogster Hetty

Mijn naam is Hetty. Als gezondheidsdeskundige ben ik gespecialiseerd in de relatie tussen lifestyle en gezondheid. Ik ben vaak op TV te zien bij Koffietijd en andere programma’s!

Blogster Barbara

Blogster barbaraHi! Ik schrijf als webredacteur van www.avogel.nl artikelen over de meest uiteenlopende onderwerpen die over gezondheid gaan. Lees je mee?

Blogster Marjolein

Hoi, ik ben Marjolein. En schrijf dagelijks ‘gezond leesvoer’ voor A.Vogel. Ken je bijvoorbeeld de A.Vogel nieuwsbrieven al? Dan ken je mij ook:-)

Laatste wijziging op deze pagina: 20-06-2017

Heb je een vraag of opmerking na het lezen van dit blog? Stel deze gerust...

Je kunt bij ons terecht voor al je vragen over de je gezondheid, A.Vogel-producten, de tuinen, of je bestelling in de webwinkel.

Neem contact met ons op!
Ontdek de Duivelsklauw!

Atrosan tabletten. Traditioneel kruidengeneesmiddel ter verlichting van milde gewrichtspijn en reumatische pijn. Lees voor gebruik de bijsluiter.

Atrosan tabletten
Hoe zit dat...?

Waarom ontstaan de beste ideeën onder de douche?
’s Morgens sta je op, je neemt een douche en … ineens bedenk je de oplossing voor het probleem waar je gisteren de hele dag over zat te piekeren! Waarom juist op dat moment?

Lees hier waarom!

Kracht uit de natuur

De natuur geeft ons alles wat we nodig hebben om onze gezondheid te behouden.

Ontdek de A.Vogel Tuinen!
Exclusief op avogel.nl: garantie op 100% tevredenheid*

Elke maand tips van Mieke over reuma en pijnlijke gewrichten?

tip

Gratis tips ontvangen over leven met reuma

Inschrijven >